Hayat “gerçekten” zor mu?
Domates mi kirmizi?..
Hayat zor, diyenlere þakmak lâzim…
Çünkü “hayat zor”; esittir deniz islak, tas
sert, domates kirmizi, kar soguk!..

Kar soguk olmasa “kar” olmaz!..
Kar olmasa ne kartopu, ne kardan adam yapilmaz…
Kar olmasa eger, kar; bahari bekleyen çiçekler, ekinler ölür susuzluktan!..
Bugün kar yoksa eger, yarin karinlar doymaz!..
Hayat mi zor?..
Bedavadan önüne konmus domatesin “zaten kirmizi” oldugunu kabul ettikten
sonra, nerde ki problem?..

iki yol var sadece, iki yol; her zamanki gibi…
Birincisi; “Bu domates neden kirmizi” yolu…
ikincisi; “Bu domatesten ne yapabilirim” yolu!..

Dikkatli bakmak lâzim; hâlâ zor mu hayat?..
Yoksa deniz, hep islak mi hep…
Yoksa, bu yüzden mi içinde baliklar var?..

Dünyanin en basit, ama en lüzumlu düsünme biçimi önümüzdeyken; nasil
oluyor da bazen, islak bir yün çorap gibi tersine çevirebiliyoruz
kendimizi?..

Düsünüyorum, ve her birimizin de bildigini biliyorum ki, yarin hiç birimize;
“Niye bin dörtyüzlü yillarda degil de, bin dokuz yüzlü yillarda dogdun” diye
sormayacaklar!..

Öyle degil mi?..

Yarin hiç birimiz; niye Sibirya’da, niye Ekvatorda, veya niye Okyanusya adalarinda
dogmadigimizin hesabini vermeyecegiz…
Hiç birimiz, dünyaya geldigimiz ülkenin temellerinden, veya kendi
milletimizin köklerinden de sorulmayacagiz…

Amerikan vatandasi olmamizla Amazon yerlisi olmamiz arasýnda bir fark mi
var, bizi yutacagi günü bekleyen sabirsiz topragin gözünde; veya,
kendimizin bir emegi mi var, tavsan yavrusu olmayip da insan evladi
oluþumuzda?..
Ben…
Hangi zamanda… Hangi kitada… Hangi cografyada…
Hangi ülkede… Hangi yönetimde… Ve hangi yasimda olursam olayim,
biliyorum ki yapmam gereken sey; “BiR iYiLiK DAHA”dir!..
Beni menzile götürecek olan; “BiR ADIM DAHA”dir!..
Belki benden beklenen; “BiR TEBESSÜM, BiR SADAKA DAHA”dir…
Ve belki de beni kurtaracak olan; alacaðým “BiR HAYIR DUA DAHA”dir!..

21′inci yüzyilda, bilgisayarima gelen elektronik postaya cevap yazmaktan
bir farki mi olurdu, 12′nci yüzyilda suya düsmüs bir karincayi
kurtarmanin…

Yahut yolcuya su vermenin cografyasi mi olur?..
Veya ülkesi mi olur insana tebessüm etmenin?..
Dünyalar ötesi sevmenin, yasi mi olur?..
iste bunlari, benim, “kendim için” yapmam lâzim asil…

Ulasamadigi derinlikteki kuyunun basinda, susuzluktan ölecekse o yavru
köpek; suyla doldurup önüne koymadigim pabuç ne ise yarar?..
Ha tas sert, ha kar soguk…
Ha deniz islak, ha domates kirmizi…

Hayat mi zor?..
Hayatin zorlugu; bir adým daha atmayi, bir iyilik daha yapmayi, bir
tebessüm daha etmeyi, bir sadaka daha vermeyi, bir dua daha almayi
bilmemektir!..

Her birimiz, her zaman, bir seyler yapabiliriz güzelliklere dogru…
En acizimiz bile bir kagit ve bir kalem bulup, iste böyle bir yazi
yazabilir; ve kim bilir belki de, okuyanlardan hayir dua bile
alir!.

Not: Muammer Erkul’dan hayati zor bulanlara yeni bir bakis açisi kazandiracak güzel bir yazi..